Dolmen du Champ des Perles

Dolmen du Champ des Perles, Arc-en-Barrois, Haute Marne, Frankrijk 
Coordinates: 47.940012N..5.066649E (accuracy ±8m)  – Altitude: 431m
FM #: — Date/time: 18-05-2024 ±12:00
Mooie site: https://www.lunetoile.com/2024/02/07/dolmen-du-champ-des-perches-arc-en-barrois-52/


In het rustige gebied rondom Centre Lothloriën, de Haute Marne, vlak boven Dijon, vinden we meer oude kracht plaatsten die aangegeven worden met bordjes langs de weg of in Google Maps staan. Deze dolmen hebben we nog niet bezocht, en hij heeft best wel iets heel leuks en bijzonders vinden wij. De vogels kwinkeleren vrolijk in het bos waar we hem vinden.

“Goh, stenen dolmen, fijn om hier te zijn; hoe gaat het met je?”

Nohhhhhh… wel goed… maar ja, beetje vergane glorie is het wel hier. Ik word er niet zo heel erg blij van als ik nu zo via jou om me heen kijk. Maar ik bén er nog wel. Ik ben er echt wel, maar ja… dit is ‘tijd’. De krachtplek waar ik bij hoor, die gaat niet zomaar ergens anders heen, dus de energie die ik zo in mijn steen draag, die is er wel. “Maar door de mensen word je niet meer zo gebruikt?” Nee… ik word af en toe bekeken, er staat zo’n bord op de straat. Sommige mensen komen dan per ongeluk hier opeens terecht. Jullie hebben dat anders gedaan, dat waardeer ik. Jullie hebben mij expliciet opgezocht, dat is fijn.

“Toch steenwezen, lijkt er hier wel een soort kring te zijn rondom jou, alsof er nog wel eens gedanst wordt hier.” Ja… dat zie je goed. “Enne, ís hier nou nog wel die kracht van deze plek, voelt degene die jou nu vertegenwoordigt bijvoorbeeld die kracht ook?” Ja… zeker… die voelt dat wel in zijn benen, en hij is zich inderdaad bewust van die cirkel die jij net benoemde. En… hij voelt héél veel energie, veel seksuele energie ook! Ik moet lachen. “Creatiekracht hè? Laat maar lekker door hem heen stromen, dat is fijn.” We moeten er beiden om grinniken. Heel bijzonder.

“We hebben iets bij ons voor jou.” O, dat is lang geleden dat mensen iets voor mij meebrachten. “We hebben een steentje meegenomen, opgeladen met het licht van het groooote lichtwezen dat wij Odilia noemen. Hmmmmmm. Interessant. “Voel je het al een beetje?” Nou, mijn representant voelt van alles, zijn hele perineum is aan het branden. “Kijk, nou worden er wichelroedes op je gelegd, dat is misschien ook niet voor het eerst…? In het verleden werkten de mensen met hout, houten wichelroedes. Essenhout. Dus dat is niets nieuws voor mij.

O wat een mooi gekleurd zakje! Dat is lang geleden dat ik dit soort kleuren hier zag! Ik doe het doosje open. Oooo… die steentjes hebben allemaal verschillende kleuren wat mooi zeg. En ik mag er eentje uitkiezen? Ohohohoho. Ohohohoho. Ed kiest er eentje uit. “Ken je dit licht ook? Herken je het van vroeger?” Jaaaa… jazeker! Ik pak deze blauwe. “En dan nemen we straks ook een steentje van jou mee, zodat Odilia dan weer goed met je kan connecten. Of ben je nog goed geconnect?” Nou, ik heb lang niet meer zo ver uitgereikt he? Ik blijf hier bij mijn plek, waar ik de keeper van ben. Met de steenwezens hier in de buurt hebben we af en toe wel contact. Ik vind het wel fijn dat jullie hier zijn, dat er even aandacht aan mij besteed wordt. Vroeger was het een hele drukke bedoening hier, ik mis die vrolijkheid en vreugde (overigens was het niet altíjd vrolijkheid en vreugde) wel, als de mensen hier met het licht kwamen connecten om bepaalde kennis op te doen, een beetje meer begrijpen over het leven, over de aarde, over dingen die ja… niet zo fysiek zijn. “Ben jij nou eigenlijk een teken voor dat er meer is tussen hemel en aarde?” Mjaaa… zo zou je dat kunnen zeggen.

“Is er ook een lichtwezen dat bij jou hoort?” Er is zeker ook een lichtwezen, maar ik kan niet zeggen dat die bij mij hoort. Die ken ik, we kennen elkaar. Hij is er óók, maar heeft een heel andere trilling dan ik. Ik ben diep in de grond, heb een hele lage trilling. Ik ben in de grond, ik ben in het water, ik ben in de rotsen, in de stenen. Ik ben in een lage trilling. En het lichtwezen dat hierbij hoort, die danst en sprankelt een beetje, dat is zijn taak. Hij overziet meer. We hebben met elkaar te doen maar niet zo heel veel.

“We gaan zo direct nog wat voor de natuurwezens neerleggen.” O leuk, dat zullen ze heel leuk vinden, dan kunnen zij in ieder geval lekker feestvieren. En omdat ie dat zo zegt, zo blij, stel ik voor dat Ed (wanneer weer Ed) en ikzelf straks ook nog even rond de stenen zullen dansen.  Daar wordt hij héél erg blij van. Oeoeoe… oeoeoe. Ik roep gelijk de steenwezens om mij heen er een beetje bij, oeoeoe… oeoeoe… oeoeoe… en dan voelt mijn representant nóg meer energie door zich heen stromen. Nóg n keer! Oeoeoe…oeoeoe… oeoeoe. Nou, er is heel wat wakker geworden in de omgeving!

Ik ga ook even meezingen, wordt blij van de energie hier, en dansen natuurlijk, dat hadden we min of meer toegezegd. En dan is het moment van trakteren aangebroken. En de wissel van de steentjes. Eddie legt dat van ons in het water boven in de steen. Ten slotte ga ik ook nog even voelen op de plek waar Ed zoveel energie gewaar werd. Ik voel dat ook… al die energie! En bij mij ging die rechtstreeks naar mijn hart. Heel pure hart-energie. Dankjewel

Frankrijk

Luxemburg