Tuin- en plantenwezens van Graine Infinie

De tuin en plantenwezens van Grain Infinie 135 – 139 Chemin de la Prade, 30330 Cavillargues, Frankrijk Le Petit Gardois (Boerderij) Coordinates: 44.112908N..4.537689E (accuracy ±0m) opgenomen bij bord ‘Le Petit Gardois’ Altitude: 476m
FM #: — Date/time: 07-05-2024 ±15:20

We rijden helemaal door naar het zuiden en logeren bij vriendin Veerle, zoals vaker in mei. Lekker zuidelijk, heerlijk huis. Haar partner Joost zal morgen arriveren met twee van hun kids en een schoonzoon. Gezellige drukte, het huis is groot genoeg.

Veerle vertelt van het project ‘Graine Infinie’, vrij vertaald ‘Oneindig Zaad’, dat ze met de dichtbij wonende jardinier Damien is gestart. De mensen van dit project gaan ervoor om ‘de verandering te léven’ die door zoveel bewuste mensen zo heel graag gezien wordt, maar waar de meesten van ons – nog – geen ruimte voor hebben kunnen creëren.

Damien en Veerle ontmoetten elkaar dikwijls op groentemarkten, hij als bewuste boer, zij als initiator van veranderingsprocessen. Een mooie samenwerking ontstond en groeit gestaag. Een 70-tal mensen uit de buurt zijn al aangesloten.

Veerle nodigt ons uit om eens te kijken hoe de natuurwezens uit ‘Le Petit Gardois’, de enorme groentetuin van Damien, de veranderingsprocessen ervaren. We gaan wederom op onderzoek vanuit de opstellingssfeer:

Eddie wil het tuinwezen wel vertegenwoordigen, het ‘overall-wezen’ zogezegd, want elk plantje, elk dier en zelfs de micro-organismen dragen een wezen, een ziele-element in zich, ook al realiseren we ons dat niet altijd.

“Hoe voel jij je als spirit van deze prachtige plek?”

Dit is een heel fijne plek, iets in de aarde en de lucht samen zorgen ervoor dat je helemaal open gaat, ik weet niet of jullie dat merken… Het maakt echt open, niet alleen het hoofd, het hele lichaam gaat open. Dat is hoe deze plek ademt.

“En jij, als spirit van deze plek, ben jij zowel in de lucht als in de aarde aanwezig?”

Ik ben van de aarde. Dus dat is duidelijk.

Het zat er al even aan te komen, maar opeens komt de regen in bakken uit de lucht. Ed wordt gelijk weer Ed en we gaan zo snel als we kunnen, schuilen in een van de grote polytunnels die op dit land staan. Veerle en ik hadden het er de vorige avond over – beiden houden we niet van plastic, dus nu we hier toch lekker schuilen, maken we even een uitstapje naar de wezens van de meloenplantjes die uit de gaatjes in het zwarte plastic komen groeien, dat hier over de aarde gespannen is.

Veerle wil ze wel vertegenwoordigen. De regen klettert op het dak en de warmte van de dag hangt er prettig zwaar te zijn. “Hoe is het met jullie, planten-wezens in deze polytunnel?”

Knus. Het is hier zacht en beschermd voor ons, we krijgen water van onder. “Dus het is niet zo, vraag ik ten overvloede, dat we als mensen ernaar zouden moeten streven minder plastic te gebruiken?” Ik snap het niet helemaal, zeggen de planten-wezens via Veerle, dit is ons huis… Het is helemaal goed zo. Er wordt goed zorg gedragen voor ons. We hebben hier een plek waar we alles kunnen investeren in groeien; er is niets dat ons uit ons evenwicht brengt. Of het plastic goed of slecht is, daar houden we ons niet mee bezig. Er wordt goed voor ons gezorgd.

“En hoe is het?”, vraag ik vanuit mijn nieuwsgierig mens-zijn, om straks stralend klaar te liggen om verkocht te worden en gegeten?” Je moet rekenen dat we heel erg NU hier NU zijn; er zijn plekken waar ik al ontzettend weelderig groei, plekken waar je al bijna niets meer ziet van het plastic op de grond, maar ik weet wel dat dat plastic mij draagt. En er zijn andere plekken waar ik nog meer tijd heb.

“Dus je bent nog helemaal niet bezig met andere dingen dan lekker groeien hier, lekker in je huis, knus en beschermd, niks anders te doen dan groeien…” Ik hoef niks anders te doen dan groeien, beaamt het planten-wezen.

“Wat fijn om dit alles te horen, dankjewel!”

Het blijft lekker door kletteren en we lopen van het ene eind van de tunnel naar het andere om daar opnieuw – half binnen en half buiten – te connecten met het ‘over-all’ tuinwezen. “Hou je van regen?” Jawel hoor, lekker hoor. Zon en regen in de lente… dat is wat alles doet groeien, heerlijk!

“Enne… heb je gemerkt dat er een soort nieuwe wind is komen waaien door deze plek?” Nou… er lopen aardig wat mens-wezens rond nu, die ik niet eerder hier gezien heb. Leuk wel voor de afwisseling – ze brengen ook een andere soort openheid mee; naast het openen van de longen wat hier al was, komt nu het openen van de harten. Heel langzaamaan hoor. Niks gebeurt van de ene dag op de andere.

“Wat misschien wel van het ene moment op het andere gebeurd is”, suggereer ik, “is dat er opeens iemand kwam die Veerle heet en die samen met Damien… iets speciaals is aangegaan…”. Jaaaahaaaa… vonken; ze zijn vonken aan het maken! Dat is wel heel leuk om te zien! Speels.  Ze gaan mee met de speelsheid van de plek. “En omdat er zo vonken waren dachten ze… we moeten samen iets gaan doen?” Jaaah… eh… ik weet niet of dat zo de volgorde van de dingen is. Er was hier al iets; er waren al wezens maar die worden nu wakkerder. “Zou je hier iets meer over kunnen vertellen?”

Ik zie licht, veel veel licht, het is niet zoals zonlicht, het is licht dat meer uit de aarde komt. “Kan ik zeggen dat het licht van de hemel en het licht van de aarde een soort samenkomen?” Jazeker. Een soort verbinding aangaan. “En zou je dat kunnen beschrijven voor ons?” <<<<Plaatje hier>>>>>>

Tja… dit is niet echt mijn gebied, maar wat ik zie is een soort wolk, als die hemel en aarde trillingen samenkomen. Maar het is niet zo dat het licht er niet doorheen kan. Het lijkt op een soort deken, maar het is niet een deken. Een soort beschermlaag? Maar dat is het ook niet helemaal. Moeilijk om een woord ervoor te vinden.

Ik suggereer Graine Infinie, als een soort samengaan van hemel en aarde, de naam die Veerle en Damien met elkaar vonden. Misschien symboliseert dat het samengaan van beiden. Het tuinwezen tekent met de handen van Ed het oneindigheidsteken in de lucht, zowel horizontaal als verticaal, wat terug te zien is grappig genoeg, in het symbool van Graine Infinie (zie foto boven).

En waar de lijnen in elk teken samenkomen… hij zoekt naar het juiste woord… “Een soort nulpunt?” Ja… grinnikt hij, een soort nulpunt… Het is maar goed dat mijn compagnon van vandaag snapt wat het nulpunt is, ik hoor het voor het eerst nu.

“Voor mij”, zeg ik, “is het nulpunt een soort doorgangsplek naar een andere dimensie.”

Jaah… dat is zeker zo, je verwoordt dat goed. Het is heel moeilijk want alles komt erin samen. Het horizontale komt erin samen, en het verticale. Zo ontstaat er als het ware een nieuwe bron. Maar ik moet echt de woorden ervoor vinden want tot nu toe hield ik me er niet zo mee bezig, behalve dat ik het waarnam. Ik ken niet alle wezens die hier rondlopen, maar er zullen vast wel wat nieuwe wezens zijn gekomen die hierover gaan; die hier zogezegd meer verstand van hebben. Die gaan als het ware die bron – die één punt is en tegelijkertijd overal en toch maar één punt, heel raar spul – uittrekken over dit gebied.

“Goh ja, dat zouden ze graag willen, de mensen van Grain Infinie; dat wat zij hier doen, groter wordt, zich uitbreidt, en dat steeds meer mensen met steeds meer liefde voor de aarde en de luchtwezens en de gewassen-wezens bezig zijn”. Inderdaad, een mooie gedachte!

“En dat steeds meer mensen dát eten tot zich nemen waar ze alleen maar blijer van worden.” Ja, en de vogels worden er ook blij van! En alle beestjes in de aarde worden er ook blij van. De beestjes in de aarde zijn wel heeeeel belangrijk, die zijn hier ruim aanwezig en worden ook gevoed door deze nieuwe soort energie – zal ik maar zeggen.

“Wat leuk, jij kunt ook steeds meer handen en voeten geven aan dat nieuwe hè?” Ja… eh… ja, maar dit is niet mijn gebied hoor, daar zijn weer andere wezens voor, speciaal voor dat. “Ja, maar jij bent hier al heel lang en het is best belangrijk dat je dat nieuwe verwelkomen kunt en ik heb het gevoel dat dat wel zo is.” Ja, dat doe ik zeker, dat doe ik zeker.

Veerle spreekt het gevoel uit dat het hier mogelijk een ‘portal’ wordt, een doorgangsplek. Dat geeft mijn hart wel een sprongetje, ook van mijn compagnon hier. Het klopt! “Die portal was er al, maar is nu veel meer in het bewustzijn gekomen…” Precies. De portal was er dus al, maar is nu veel meer een toroïdaal veld geworden. Een immens toroïdaal veld. Ook mijn compagnon voelt ‘t, bibberende benen krijgt ie ervan.

“Fijn is het, spirit van deze plek, dat je er zo open voor bent, het geeft zoveel ruimte, die openheid hiervoor.” Het heeft ook iets van vroeger, toen er meer samenhang was tussen de aarde en de hemel en de mensen beiden verbonden met vieringen enz. Het vieren van de seizoenen bijvoorbeeld. Belangrijk is dat, dat de seizoenen geduid worden en dat er blijheid en dankbaarheid is. De uitbundigheid van de aarde vieren bijvoorbeeld in het oogstseizoen. Dankjewel is heel belangrijk voor de aarde. ‘’Echt hart-energie he, dankbaarheid.” Ja, die soort hart-energie is heel belangrijk.

Er zijn van die momenten in de hemel met de zon enz.… die een bepaalde energie teweegbrengen, dat kunnen jullie wel voelen, en dat déndert naar elkaar toe op dat moment. En dat moet gevierd worden!

“En zijn er ook rustmomenten waarvan het belangrijk is dat ze gevierd worden?” Zeker, zeker… ook de rustmomenten, een beetje terugtrekken, zodat het ook weer voort kan gaan.

“En de maan, wat zegt de maan jou? We werken hier al een beetje met de maan.” De maan ja… de maan is zo krachtig, daar hebben jullie geen idee van hoe krachtig. Goed om daarmee te werken, maar niet alles tegelijk hè? De aarde moet er ook een beetje aan wennen. Het hoeft niet allemaal tegelijk precies goed te gaan, belangrijk is dat het organisch groeit. De wezens moeten er ook een beetje aan wennen, die zitten misschien in een cyclus waar er niet zoveel aandacht was voor de maan. Langzaam komt alles in het ritme. Wordt bewuster. Niet te snel.

“Damien is toch al langer met jou verbonden, hoe voelt die?” Jaaaaah… die is goed, hij heeft zijn hart op de goede plek, zoals jullie dat zeggen. Ja, ja. Hij eh… hij wil het graag goed hebben en goed doen en hij is ook speels hè, dat zit ook in hem. ‘t Zou mooi zijn als hij dat… tja dat is lastig hè, want hij moet ook zorgen dat alles hier een beetje draait en soms is er niet heel veel ruimte voor zijn eigen interne speelsheid.

“Waarom is dat eigenlijk fijn voor jou, en voor het land?” Nou, dan komen er ideeën binnen hè – spelen, dingen bouwen met je handen, met de aarde… zo van… ik ga nu even een nieuw zaadje uitproberen… ik ga proberen een kruid in die bak te zetten, een enting bijvoorbeeld, en dan weet je nooit wat daarvan gaat komen…

“Jij bent dan zelf ook nieuwsgierig zeker…” Ja… ik ben dan ook heeeel nieuwsgierig.

“Iets heel anders, we hebben je gevraagd te komen, als wezen van deze plek, maar stel we hebben het over je, want dat zou best weleens kunnen… hoe kunnen we jou dan het beste noemen?”

Hmmmm… hmmmm… iets met een G in ieder geval… hm… dat zit in Gardois en Grain Infinie… ehh, hm… ik heb het nog niet. “Nou, helemaal niet erg, misschien komt het wel, maar voorlopig noemen we je dan het spirit-wezen van deze plek.” Hmm… ik snap je vraag… maar ik ben niet de enige hier hè? Alle andere wezens zijn net zo belangrijk hè? Jullie hebben mij vandaag aangeroepen als een soort overall opperwezen, maar dat ben ik niet.

“Wat ben je wel?”  Nou, ik overzie niet alles natuurlijk, maar ben wel een soort overzichtswezen. “Dus niet belangrijker dan bv het pastinaakwortel-wezen?”  Ja… zo is het precies. Alle wezens zijn net zo belangrijk, wij hebben allemaal onze taak enne… dat is dan wat we dóen!

“Ja, zo willen de mensen hier ook werken, dat er niet één belangrijker is dan een ander.” Dat is heel mooi, dat is een belangrijk element. Waarom zou de een belangrijker zijn dan de ander? Iedereen heeft zijn eigen unieke kwaliteit, echt uniek. Er is in het hele universum geen tweede te vinden, ook niet te maken. Dus je kunt nooit zeggen dat de een belangrijker is dan de ander, we hebben een táák.

“Ik vind het heel belangrijk dat je dit zegt.
Mag ik je hartelijk bedanken dat je met ons wilde praten?” Ja… in deze vreemde taal ook te praten (Nederlands), dat is wel wat! “Nou, ik vind het knap! Dankjewel hoor!”

Frankrijk

Luxemburg