Olden-burg – Schwane-wede Meyen-burg

Oldenburg – Schwanewede – Meyenburg

Woensdag 15 /5 zonnig en warm

Wahnbek Alte Kapelle (NederSaksen/Bremen), Oldenburg.
Achterin het veld met net ontsproten maïsplantjes zien we een begroeid “eiland” met stenen erop. We lopen voorzichtig op een breed bandenspoor tussen de maïsplantjes, zien dan ook het hek er omheen met een toegang. Een blijmoedig contactwezen, heeft van onze reiswezens al wat vernomen, o.a. over een nieuwe taak: Ik weet er al van maar dan moet ik wel mijn Lichtwezen wakker maken want nu slaapt hij. Ja zeker. Ik toon het steentje met het licht van Odilia: Oh, da’s niet voor mij, maar voor mijn Lichtwezen. Heeft wel lang moeten wachten zeg! Ja, dat beseffen we, in onze taalberekening misschien wel drieduizend jaar, kunnen wij ons geen voorstelling van maken zo lang, maar nu gaat het dus gebeuren! Krijg jij ook een nieuwe taak, want jullie horen bij elkaar. Ja fijn, dit wachten vind ik maar niks. Nog één ding, het contact verloopt niet meer via mensen, maar via de steentjes. Oh ja, dat is een goed plan. Nou, wij zijn klaar, het ga jullie goed, dag!

Onderweg een lange tijd in de file, eerst helemaal stil staan, misschien wel een half uur; hebben wij onze reiswezens naar voren laten gaan, kunnen ze lekker veel uitwisselen. Wel gewaarschuwd: zodra ze gaan rijden direct terugkomen. Ze waren keurig op tijd terug: We waren bijna helemaal vooraan! Dat was leuk. Vonden wij wat minder, en bloedjeheet!

Meyenburg Steinkammer / Hünenstein
(ten onrechte worden ze vaak Steingrab genoemd, maar het waren inwijdingsplaatsen, geen be-graafplaatsen!) Schwanewede.
Gelegen aan de rand van het bos, bereikbaar met de auto; picknicktafel er naast.
Het Lichtwezen gebaart plechtig. Ik vertel ons verhaal, maar wanneer ik denk klaar te zijn en het gesprek wil afbreken zegt hij ineens: Hoe? Oh ja, op de manier die je van vroeger kent, via het licht, niet zoals wij nu met elkaar praten, dat is alleen van ons.
Hij maakt een bescheiden buiging en kruist zijn armen voor zijn hart. Er spreekt diepe dankbaarheid uit.

Lehnstedt Steinkammer / dolmen, Braakheide, (NederSaksen/Bremen) Heine. Van de vorige uit terug naar de snelweg ziet Margrete rechts achterin het korenveld iets groots bruins; een hooistapel? Stenen? Of zomaar rotsen? We sturen de reiswezens op onderzoek uit, maar die blijven lang weg. Dan moet er iets bijzonders zijn, want die voeren zo’n opdracht uit in luttele seconden . We lopen er naar toe, op de sporen van een tractor waar net geen koren staat en worden daar ontvangen door een lichtwezen. Hij begint met zich te verontschuldigen: Ik heb die wezens van jullie vastgehouden want dan wist ik dat jullie zouden komen, want dat wil ik dringend. Ik heb ze nu al weer vrij gelaten hoor, en nu zijn jullie hier met het grote nieuws, ik wist het al van de deva, maar wil er nog meer van weten, hoe gaat het verder? Ik vertelde o.a. over het steentje met Odilia’s licht dat bij de vorige ligt – de deva weet ervan , waarop hij reageerde met: Vroeger waren we met elkaar verbonden. Ik: dat zal straks waarschijnlijk ook weer zo zijn. Heb je trouwens al vernomen van je nieuwe taak? Nee, dat had hij niet. Ik ben onder de indruk van dit alles en ben jullie heel dankbaar, heel veel dank!

De reiswezens vertelden dat zij het niet als prettig hadden ervaren zo vastgehouden te worden. Dat begrepen we ook, maar hoopte het wat te verzachten door ze te zeggen: het was voor het goede doel, op deze manier hebben jullie daar nu aan meegewerkt. Ja, voor het goede doel, werken we graag aan mee!

Lehnstedt GrossSteinkammer. En ook deze troffen we vlakbij, in het dorpje Lehnstedt, vlak naast een boerderij en een heuvel met kinderspeeltuin. Direct kwam het contactwezen op ons af: Jullie mogen niet dichterbij komen, mijn Lichtwezen is al genoeg beschadigd, zit nu diep verscholen, ik wil dat jullie wat achteruit gaan, daar bij dat bankje. Moeten jullie zien, die hele heuvel hoorde vroeger tot zijn behuizing, en aan de andere kant is ook een stuk weggehaald, het was heel groot en mooi. Wij begonnen over het Grote Lichtwezen en een nieuwe taak, maar daar wilde hij niets van weten, zijn Lichtwezen moest met rust gelaten worden. Dat had hij ook al tegen de deva en die wezens van ons verteld, en die hadden het gerespecteerd. Ik vertelde nog van ondersteuning, en afscherming van verkeerslawaai, en daar had hij wel oren naar en verwees hem daar voor naar het Grote Lichtwezen, met wie hij ook in lichttaal zou kunnen spreken, minder inspannend, en daar hebben wij het bij gelaten. Odilia met haar indrukwekkend mooie licht zou hem vast wel kunnen overtuigen.

Lehnstedt Steinkammer 3, Meyenburg.
Eerst geprobeerd via Waldwegen te bereiken, maar het laatste stuk was niet berijdbaar omdat dit pad overwoekerd was met hoog opstaand gras.

Daarna zijn we naar de volgende gereden, Lehnstedt Steinkammer 4, Düngel dolmen. Meyenburg. via een viaduct de snelwegA27/E234 overgestoken, en vanaf deze snelweg richting Bremen uit de rijdende auto ( 2,5 km na de oprit) een steentje gegooid op de nabije plek; andere wegen zagen we er niet.

Hierna weer terug gereden over de snelweg om dichtbij no. 3 te komen en ook daar een steentje uit de auto in de richting van de lokatie geworpen., en aan Odilia doorgegeven; zij gaat op zoek samen met de deva. Heeft goede hoop.

op weg naar Meyenburg 7 Heine Steinkammer

Meyenburg Steinkammer, Hünensteine / dolmen. Schwanewede.
Slecht begaanbaar bospad met modderpoelen. Aan Odilia doorgegeven: nog 1 km verder, dan via brug over de snelweg, vlakbij de oprit. (Avondnieuws: gevonden)

Heine Steinkammer 1&2, Düngel dolmen, Vosloge.
Omgedraaid maar nog op dezelfde plek, nu met de modderpoelen op het pad vlak achter ons, zoeken we deze op. De gps in de auto wijst naar rechts, Gmaps wijst naar links; maar we zien zelfs geen zijpaden. Op deze plek, op advies van Odilia, het steentje neergelegd.

Later diezelfde dag nog meldt Odilia ’m gevonden te hebben, en nog veel meer; zeer behulpzame deva!.

De Groote Steen, zwerfkei. Hambergen,Spreddig.
Niet ver van de doorgaande weg. Het contactwezen smeekt om afscherming, een ware noodkreet. Zeggen wij toe, namens Odilia. Weer een oerkracht gered! Stemt ons dankbaar.