Versnipperaar

Op het ongebruikte terras van het wokrestaurant in het Westbroekpark, op loopafstand van ons huis, waar we zeer geregeld komen, stonden  drie grote Iepen. 
Eén ervan is al een paar jaar geleden ter ziele gegaan en weggehaald, de andere twee stonden er al een tijdje zieltogend bij, één kreeg nog wel wat bladeren, maar veel was het niet,  en nu zijn beiden ook omgezaagd en de versnipperaar ingegaan.
Maakte wel een oorverdovend lawaai, wij hielden leiever een flinke afstand, maar onze reiswezen reageerden tot onze verbazing wild enthousiast: Die machine is zo blij, vindt het heerlijk dat ie weer gebruikt wordt, staat heel vaak heel lang stil, zielig hè? Maar nu staat ie te stralen van blijdschap, prachtig licht! Ja, zo kun je het ook bleven; gelukkig maar! Hoewel het ’t apparaat waarschijnlijk helemaal niets uitmaakt hoe er naar ‘m wordt gekeken. 

Ter plekke nog zoiets spannends: Zou er bij de nog net levende Iep nog een boomfaun zijn gebleven?
We zagen dat kort na het gebeuren met de versnipperaar de grond was klaar gemaakt voor het planten van twee nieuwe bomen, en inderdaad, kort erna stonden ze daar, twee heel jonge exemplaren.
Was te verwachten natuurlijk, maar nu de grote vraag: zouden de oude boomfaunen er hier hun intrek weer nemen?
Het is nog te vroeg in het seizoen om hier volledige klaarheid in te verkrijgen, de faunen verblijven nog grotendeels bij de wortelsystemen, maar bij de achterste (de plek van de boom die nog het langst levens signalen afgaf, voelt Margrete heel vaag de aanwezigheid van een oude faun, en wordt in die waarneming gesteund door de reiswezens.
Na onze reis zullen we het zeker weten.

 

En nog even kort over ons trompetboompje vlakbij het zwembad: Heeft nu duidelijk heel veel donkerrode knoppen, is dus vol leven en groei. Onze opzet is geslaagd, maar nog geen spoor te bespeuren van de boomgeest, nog volledig ondergronds. Ook deze wordt vervolgd na onze reis.