Maar via Margrete maakte zich al een wezen kenbaar, op nogal kritische toon: Wat doen jullie hier? Daar moet ik bij vermelden dat natuurwezens aan onze aura kunnen aflezen dat wij niet als andere mensen alleen maar even komen kijken, maar ze zien dat wij met een speciale bedoeling komen en dat wij met ze kunnen spreken.
D14 bij Eext, Stationsstraat 58. Er is een parkeerplaats met daarachter ‘n weids veld met wat bomen. Hier hebben wij even gerust, en de reiswezens konden weer hun voorbereidende werk doen.
Odilia gaf aan dat het verstandig was geweest van ons om even rust in te lassen, niet alleen maakten we lange dagen, maar steeds in contact te zijn met al die lichtenergie vraagt veel van ons lichaam, dat is namelijk niet gewend aan zoveel hoge trilling. Verder zei ze dat ze heel blij was dat we zoveel deden, dat had ze niet verwacht, en over de vorige dat ze daar al even contact mee had gehad en dat deze heel erg bereid was. En ook hier hoefden we geen steentje neer te leggen, het betrof nog steeds dezelfde deva, wel contact maken.
Margrete vraagt hoe het met me/hem gaat: Redelijk, wel beschadigd, maar mijn vorm is nog wel aanwezig en herkenbaar. Ik heb veel gehoord van jullie reiswezens, ik denk dat ik snap wat de bedoeling is. Het Grote Lichtwezen wil weer verbinding met mij en met anderen, er is wel een heel lange tijd overheen gegaan zeg, maar ik kan het verhaal van de reiswezen toch wel een beetje geloven maar ik vind het ook eng. Stel je voor dat het niet waar is, ik kan haar nog niet zo goed waarnemen, ze is nog wat vaag voor me. Ik ben nu wel ongeduldig, het is ongelooflijk eigenlijk, ik ben er zo aan gewend dat ze er niet meer is, en dan opeens zo’n bericht ! Ze had wel mogen waarschuwen!
De reiswezens hebben me verzekerd dat het echt waar is, wat bijzonder, maar ook wat eng als het niet mocht kloppen, stel je voor dat ’t niet waar is, maar er is wel iets nu, dat kan ik voelen, ik wil jullie heel erg bedanken, dankjewel dat jullie hier gekomen zijn.
D15 bij Taarlo, aan de Heirweg. Als je vanuit het dorp komt volg je de Dorpsweg 5 – 7, over de zandweg even de Heirweg op, links op de hoek, heet ook Heirweg. kan dit helderder?
Ook hier wilden we nog wat eten en zodoende de reiswezens de gelegenheid geven het eerste contact te maken.
Odilia: Wat was dat een diepe ontroering bij de vorige! En ook zo’n sterk vertrouwen dat het zinvol was om te blijven, zonder daar enige zekerheid over te hebben; hier graag contact maken en de hartverbinding doen, je hoeft geen steentje neer te leggen want het is dezelfde deva.
Ik als representant: Ik lig er mooi bij en redelijk gaaf, heerlijk rustig hier. Ik word hier wel vaak gezien, maar dat is een de enige “schrale” troost ten opzichte van vroeger. Jullie deva heeft wel al iets laten doorschemeren, ik ben heel benieuwd, maar ook wat op mijn hoede, het schijnt bijzonder te zijn; als ik dat zou kunnen, ik ben nieuwsgierig, en word ook wel wat ongeduldig, wat een gek gedoe zo nieuwsgierig en onrustig als ik me voel, ik ben razend nieuwsgierig, ik kan niet meer wachten, gaan jullie nu maar weg, oh nee, zo bedoel ik dat niet, dat is oneerbiedig en zo bedoel ik ’t niet, ik ben jullie heel dankbaar, maar ik ben zo nieuwsgierig, wat staat me te gebeuren?
Margrete: ’t Is goed, wij gaan weg.
Hunebed D16, bij Balloo, ligt aan de Lienstukkerweg (rechts aanhouden) en is goed zichtbaar te midden van wat bomen.
We zochten eerst contact met Odilia, (altijd via Margete) die vertelde heel blij te zijn met onze vondsten van gisteren. De ene zo kwetsbaar, de andere zo sterk, en beiden heel bereid. Hier is een mooie stille plek, jullie reiswezens zijn al bezig contact te leggen en van alles te vertellen; ik begrijp dat jullie eerst even gaan eten, dat komt mooi uit, dan kunnen zij hun werk voortzetten en kunnen jullie straks contact maken. Je hoeft hier geen steentje (voor verbinding met Odilia) te leggen, wel bij de volgende, die fungeert als een centrale plek voor de omgeving.
Ik ging als representant staan, Margrete vroeg hoe het met “mij” was: Dat is een lastige vraag, ik lig hier fijn in een mooie omgeving, maar ik ben natuurlijk wel mijn vroegere taak kwijt, daar ben ik heel verdrietig over. Mensen die hier nu komen weten niets van mijn oorspronkelijke functie en zien me als curiositeit, dat voelt niet prettig aan. Ze maken zelfs geen contact, zoals jullie nu wel doen.
Ik snap niet waarom ze zo doen, dat maakt me verdrietig. Anders voel ik me nog een beetje gezien, en kan ik uitleg geven. Jullie reiswezens hebben me al veel verteld.
Jullie brengen het Grote Lichtwezen van vroeger met je mee! wat bijzonder dat ze er nog is na al die tijd, en ik wil haar graag toelaten, maar wel rustig aan, zo dat ik het aankan, het is groot. Over die nieuwe taak wil ik wel meer weten, maar ook niet te snel. Dank voor jullie komst!
Op het Balloërveld bij Balloo ligt ook een cluster grafheuvels die middels een wandelpad met elkaar verbonden zijn, meer lezen: Hunebednieuwscafé
D17 en D18 liggen bij Rolde, aan de Hunebeddenweg, vlak achter de kerk.
Odilia vraagt ons of we met de grote contact willen maken en daar een steentje willen neerleggen; de andere, die wat beschadigd is, laat ’t contact graag over aan z’n grote metgezel.
Ze vertelt dat ze van de Nederlandse krachtplaatsen (via de lichtwezens) de indruk krijgt dat zij vaag van een toekomst weten en dat er daarom zoveel zijn gebleven. Natuurlijk, als het moment daar is en zij hun Grote Lichtwezen van heel vroeger (voor ons Odilia dus) waarnemen, is het een grote schok, eigenlijk een schok van grote blijdschap, maar die wel alle oude pijn van hun vroegere verloren belangrijke taak weer naar boven brengt.
Ik als representant (er was nogal herrie van bladblazers): De herrie stoort wel, maar gelukkig gebeurt dat niet zo vaak, en ik lig hier eigenlijk wel goed. Er is wel met mij gerommeld maar ik lig nog op mijn eigen plek, en dat is het voornaamste, aan de restauratie met stalen stangen stoor ik me niet zo. Ik ben mijn oude taak kwijt, en het voelt alsof ik ergens op wacht, maar geen idee waarop, vreemd hè? Ik weet dat met jullie komst er iets te gebeuren staat, maar ik weet niet wat en hoe. Ik herinner me nog veel van het verleden, toen de mensen me nog respecteerden. Nu weet ik niet zo goed hoe ik moet reageren, ik ben ook voorzichtig geworden. Die wezens bij jullie hebben me wel wat verteld, maar ik heb moeite het als zo groots te aanvaarden als zij vertelden, want stel je voor, dat het niet zo is. Hé, nu ik dit zeg laat het Grote Lichtwezen zich wat meer zien, ooh, wat enorm groots, kan ik dat wel aan?
Jullie zijn eigenlijk dus een soort boodschappers, en zijn jullie hier speciaal hiervoor gekomen? Dank jullie wel; ik voel nu ook veel oude pijn loskomen, jee, ik raak nu echt wel even van slag, wat een groot nieuws!!
