Bood-schap-pen van ons lichaams-wezen

Margrete liep met overmatig rode konen, ik vroeg of ze zich wel lekker voelde. “Nee, ik voel me een beetje raar, maar ik kan ’t niet goed beschrijven, ’t is vreemd, en ik heb een raar soort hoofdpijn. Nu ik me er op concentreer merk ik dat het eigenlijk rechts zit, en eigenlijk vlak boven mijn oog”. 

Ik moest direct denken aan mijn eigen rechteroog, waar ik enkele jaren geleden een ernstige stoornis aan had opgelopen, ongetwijfeld door spanning van een gewelddadige ruzie met mijn broer. In het oogziekenhuis konden ze alleen constateren dat het een oogspiertje aan de bovenkant van mijn oog was, maar een remedie wisten ze niet; en psychische spanning was niet hun deskundigheidsgebied. 

Gelukkig had Margrete toen nog een hulpwezen, die al vanaf haar moeizame jeugd bij haar was, die wel raad wist: ik moest een soort van elastiek natuurwezen om het beschadigde spiertje visualiseren die de taak van dat verslapte spiertje kon versterken dan wel overnemen. Dat is heel goed gelukt, maar die plek is altijd wel een beetje gevoelige plek gebleven, precies daar waar Margrete nu haar hoofdpijn plaatste. Had ze die misschien van mij overgenomen? Heel goed mogelijk, Margrete ervaart wel vaker mijn  gevoelens lang voordat ik ze zelf gewaar wordt. (ook wel eens vervelend, zo van : waar bemoei je je mee!, maar het kan soms ook

heel behulpzaam zijn. 

Haar lichaamswezen geraadpleegd: Ja, dit is overgenomen pijn, maar nu ze er zich van bewust is zal het wel gauw verdwijnen. (endat bleek ook zo te zijn). Maar onze vraag: hoe komt dat nou, ik (Ferry) ervaar daar helemaal niet zo’n pijn! Tja, zij is nu eenmaal veel gevoeliger dan jij, jij kan dat goed wegstoppen, en zij heeft dat van jou overgenomen omdat jij het een beetje buiten je laat hangen en zij de laatste tijd een paar keer jouw voet heeft gemasseerd, en dan voelt ze bij jou in, en neemt deze pijn er ongemerkt mee over. Maar het zal zo meteen wel weg zijn, want nu is ze er zich van bewust. 

Toch wel handig zo’n contact met je lichaamswezen!

Later bevestigden onze reiswezens dit proces ook nog eens, zij hadden het precies zo waargenomen, maar er zich niet mee bemoeid, want dat is hun taak ook niet. Maar ernaar gevraagd wilden ze hun waarneming wel delen.

Deze week, in augustus in Duitsland, zagen we aangekondigd op internet, en we weten al veel over Marko, een aantal van zijn boeken gelezen, weten van zijn aarde-helingen met lithopuncturen / kosmogrammen, en ook van zijn project Lifenet, met maandelijkse meditaties via internet, dus hem ’s ontmoeten trekt ons wel, en ach, een weekje mediteren en aardehelingen, een boeiende en niet al te drukke activiteit, toch?

’s Avonds contact met Odilia: Wat zijn jullie van plan, haar lichaamswezen is heel erg geschrokken, in paniek!

Ik vertel haar dat we ons in eerste instantie wel aangetrokken voelden tot deelname aan deze week, maar ook heel sterke twijfels hadden of dit nou echt wel iets voor ons zou zijn, te meer daar Margrete al direct een sterke lichamelijk gewaarwording van weerstand had gevoeld. Ja, haar lichaamswezen moet al zo hard werken met wat jullie aan eigen plannen hebben, en dat doet ie van harte, maar ook nog activiteiten van buitenaf erbij, daar schrikt ie van, dat wordt ‘m echt te veel! Laat rusten die plannen; jullie hebben al plannen voor twee grote reizen en nog een kortere, neem in de zomer jullie rust, die zullen jullie hard nodig hebben, ga dat niet opvullen met nog meer plannen. Haar lichaamswezen is er echt van streek door. Duidelijke taal!