Verslag geboorte-opstellingen, experimenteel, 3 deelnemers, Margrete en Ferry.
Na een korte inleiding begonnen we, via een opstelling, met het ervaren van de op onze geboorte inwerkende invloed vanuit het voorouderveld naar 7 generaties terug. Ga staan in die opstelling en ervaar. Ja, dat was voelbaar. Ook dat het nog bezig was invloed uit te oefenen. Dat had ik niet verwacht. In het begin was er even een invloed die erg onprettig overkwam, alsof het me de mond snoerde. Daarna voelde ik heel veel bewegende en druk bezig zijnde energieën, wat hoger in mijn lichaam (rond hoofd/nek en daarboven). Wat me vaker opvalt achteraf na een sessie, ook nu weer, is de indruk die een ervaring van voelen achter laat: dat voorouderveld is nog altijd bezig met inwerken… Jeetje.
Als representant voor de beide andere deelnemers in een opstelling voor hen, voelde ik niks. Dat hoefde ook niet. Ferry had gevraagd voor een generatie te staan, wel in het bewustzijn dat je representant bent, maar we hoefden niet in te voelen.
Via een tweede opstelling konden we een ’totaal’ van op een geboorte inwerkende aspecten ervaren. We kregen een kopie uit een boek met een hele reeks invloeden, in 2 groepen verdeeld, kosmische en menselijke aspecten, waarin 20 aspecten worden benoemd. Kosmisch bijvoorbeeld: planeetschepping, dierlijk en feëenrijk. Menselijk o.m. de meesters en groepsbewustzijn. Daarbij legde Margrete, behalve enkele van die kopieeen, ook weer het voorouderveld papier erbij. Ik vroeg me af of dat vooroudervel niet de ervaring van de invloed van die krachten wat beletten zou. Ik stond, in een opstelling voor een andere deelnemer, zelf op een van de kosmische invloeden, en voelde dat dat zeker niet zo was. Net zomin als een beetje stof de binnenkomst in een huis zou beletten. Vanuit het perspectief waar ik stond was het voorouderveld een lachertje (menselijk gesproken). De kosmische kracht die ik ervoer was van zo’n andere orde van grootte…. Er was ook een sterke beweging in voelbaar.
In de tweede opstelling voor een andere deelnemer stond ik als representant op een kosmisch aspect dat zeer ijl en ‘hoog’ voelde. Dat voelde ook niet als invloed. Dat voelde buiten alles.
Toen voor mij werd opgesteld had ik, na een aanwijzing van Ferry om me meer op het staan op de grond te richten, een gewaarzijn van iets, heel duidelijk, wat ik, toen me dat gevraagd werd, scheppingskracht noemde. Daar kan ik niks over zeggen. Het voelde als van de aarde uit. Ik heb verder geen woord voor hoe dat voelde. Het was een positieve ervaring, niets overweldigends of zo.
Daarna 3 maal de opstelling ziel, zaadcel en eicel in zijn archetypische of wat ik noem algemene aspect. Dus niet ‘ van deze of gene’. De conceptie.
Als ziel ging ik in het midden staan, dat betekende: ik ben er. Ik hield in de gaten en wachtte rustig op het samengaan van eicel en zaadcel waar ik niks aan kon doen, zo voelde dat, en dat gebeurde. Klaar.
In een tweede opstelling en als zaadcel was ik druk bezig me te richten op de ziel en de eicel. In eerste instantie de ziel. Daarmee voelde ik connectie. Toen kwam de eicel in het vizier. En toen ging ik druk connecten tussen die twee en mij tot ik voelde dat het klaar was. (Hard werken hoor, zaadcel zijn.)
Als eicel ging ik aan de rand van de opstellingsruimte staan want ik voelde me zwaar en niet in staat zelf te bewegen. Ik was me bewust dat ik opgezocht moest worden maar niet zelf kon zoeken. Ik was aan het wachten. De ziel kwam snel naar me toe. Daar kwam ook de zaadcel in het vizier en die zocht tot ‘ie zijn plek gevonden had. Klaar.
Dan de geboorte opstelling. Vertrekkend vanuit de sterrenhemel, lopend door het voorouderveld naar de conceptie, verblijf in baarmoeder en uiteindelijk geboorte. En bij mij ook nog: en toen. Hier wil ik niet veel over zeggen. De absolute onverbiddelijkheid van de tocht naar de conceptie viel me op. Niet benauwend, maar wel onvermijdelijk. Het verblijf in de baarmoeder kenmerkte zich via wat meer neutrale ervaringen naar onprettige ervaringen vanuit de omgeving, tot ruimtegebrek en vast zitten, niet kunnen voelen van mijn beentjes, en heel veel ‘wegzappen’ in mijn bewustzijn (de fysieke omgeving niet waarnemen). Geboren worden lukte wel. De krachten om eruit te komen waren er opeens. En daarna kwam het bewustzijn van mijn nieuwe fysieke omgeving met brandende pijnen aan voeten en handen. Een verschrikkelijke ervaring. Ik kwam van de regen in de drup. En ook duidelijk het gevoel dat ik energieën miste die nodig zijn. Ferry zei: je bent compleet. Ja, aan de buitenkant van mijn lichaam, klopt, maar niet van binnen. Het lichaam mist bepaalde energieën, voelde ik. Wat een drama. En dan begin je pas…
Gelukkig kreeg ik bij deze ervaring de nodige ondersteuning van Margrete en Ferry.
Na de tweede geboorte opstelling van de andere deelnemer (de derde deelnemer die was ingevallen – veel dank! – was na mijn geboorte opstelling vertrokken) kregen we van Ferry beschuit met muisjes. Heel leuk.
Wacht even, ik ben iets belangrijks vergeten. We kregen op onze geboorte tocht de ziel mee in een houten vorm. Toen ik geboren was vroeg Margrete me naar mijn ziel.
Mijn ziel was in volkomen rust en zag dat alles goed was en goed ging. Heel fijn en geruststellend om dat te ervaren.
Achteraf:
Ik weet nog niet hoe deze ervaring van deze sessie gaat doorwerken. Ik voel wel dat het feit dat ik besta, en bestaan in het algemeen, een andere betekenis of gevoel heeft gekregen. Ik voel me in een heel groot verband van een zeer indrukwekkend gebeuren. Ik voel me gezien. Ik voel dat bestaan heel wat is.
Nu denk ik aan nog iets. Omdat een verslagje over geboorte opstellingen erg persoonlijk is, mag ik dit erbij delen. Zo’ n 30 jaar geleden is mij gezegd dat ik in dit leven “a gigantic load” op me genomen heb “that presses upon you from day one, from the day you actually were born”. Hoe moest ik me dat voorstellen? Daar heb ik nu een beeld bij.
Op naar de volgende sessie!
Hartelijke groet en veel dank aan Ferry en Margrete en de beide andere deelnemers.
Edith