Reis Pommeren Polen 2021
Onze Kangoo was om half elf klaar. We kwamen net terug van twee bestemmingen voor Odilia, dus dit kwam ons werkelijk heel mooi uit. De Passat ernaast geparkeerd en alle bagage eruit gehaald, in alle hoeken en gaten gekeken om er zeker van te zijn dat we er niets in achterlieten. En dan de Kangoo inladen. Gelukkig geen regen, maar wel heel heet weer, lekker zweten dus.
De VW Passat had pas 13.000 km gelopen toen wij ‘m in ontvangst namen, en zag er echt als nieuw uit, en zo moesten, en wilden wij ‘m terug inleveren. Wij hadden over heel wat modderige en stoffige weggetjes en paden gereden, dus dat werd poetsen, poetsen en nog eens poetsen; alle randjes en ribbeltjes, de ramen van binnen en van buiten niet alleen schoon maar ook streepvrij, dan naar een wasstraat voor velgen reiniging en stofzuigen.
Hij zag er weer picobello uit. De reiswezens fluisterden ons in de oren: Hier geniet ie van! Wat ons betreft welverdiend na alles wat ie met ons had moeten uitstaan!
Daarna naar een leuk eettentje voor een ons inziens welverdiende warme maaltijd. Gelukkig hoefde de Passat niet helemaal terug naar Brandenburg, waar hij vandaan kwam, maar kon ik ‘m met een half uurtje rijden naar Prenzlau daar inleveren in een kantoortje van Europcar op de vierde verdieping. De man gebaarde mij de sleutels op de balie te leggen, vroeg nog wel of alles ermee in orde was, en dat was dat. Wel wat karig vond ik; hij had toch tenminste even een blik kunnen werpen op de geweldige staat waarin hij na onze inspanning verkeerde! Maar nee, niet eens een blik vanuit het raam! En ik met de taxi terug.
In Löcknitz blijven, lekker uitrusten, of verder gaan? We reden even naar de begraafplaats om wat kleren te wassen en besloten toch maar op pad te gaan, zuidwaarts. Nog “even” twee bestemmingen opzoeken, maar een geschikte slaapplek liet op zich wachten. Toen we die na lang zoeken dus gevonden hadden liet Odilia direct van zich horen: Was dat nou nodig na jullie spannende en ook inspannende ochtend nog verder zoeken? Jullie hadden hier een prima overnachtingsplaats, wat rust zou niet misplaatst zijn, dit heeft veel van jullie energie gevraagd. En jullie hebben nog zeer recentelijk ervaren dat er dingen verkeerd kunnen lopen als jullie je eigen grenzen niet respecteren, dan worden jullie ertoe gedwongen van buitenaf. Ik vind het vervelend om er weer over te beginnen maar jullie spelen echt met vuur, en jullie voelen het toch ook duidelijk aan je lichaam, genoeg is genoeg. En het erge is, jullie doen het allebei! Jullie zijn allebei grenzeloos en vragen zo om ellende, zo zonde van jullie mooie reis! Totaal niet nodig, en meer zeg ik er niet over, het is aan jullie
En volkomen gelijk heeft ze, maar we scheppen er ook veel genoegen in om dagelijks veel bestemmingen te scoren, voor ons een echte uitdaging, daar gaan we voor!
De reiswezens: Mogen wij iets zeggen? Wij hebben ze wel weer gezien, die enge wezens, ze waren nog wel op enige afstand maar als jullie nog langer waren doorgegaan zouden ze wel echt gekomen zijn, dat vinden wij heel eng; eigenlijk mogen we dit niet zeggen hoor. (Wij begrepen ze goed, ze hadden het over de karma-wezens die ingrijpen als je als mens een les moet leren en er dan ook hardhandig voor zorgen dat jij je les krijgt)
De overnachtingsplek vonden we uiteindelijk bij wat sportvelden waar nog een voetbalspelletje gespeeld werd. De reiswezens: Dat was leuk, we hebben meegedaan met voetbal! Hoe dan zonder benen? Nou, er waren heel veel speelwezens, daar hadden we heel veel plezier mee, en er waren nog veel andere wezens die we niet allemaal kennen, maar onder andere ook regelwezens, heel leuk! Fijn dat jullie het hier naar je zin hebben, we dachten al, wat moeten jullie met voetbal, maar leuk zo.
Maar Margrete zat in een slechte stemming: waarom zouden er hier geen muggen komen, straks gaat de wind liggen en zijn ze er! En het is te heet om salade klaar te maken, tomaten en komkommer moeten nog gesneden worden, en ik kan dat doosje van Birgit nergens vinden, weet je zeker dat het niet in jouw tas zit? Daar zat ‘t ‘m in, dat doosje was en bleef zoek. En dat is heel vreemd, een heel kleurig en vierkant doosje van zo’n zeven centimeter, kan toch niet zo maar verdwenen zijn? In de Passat laten liggen? Onmogelijk, we hebben allebei de auto heel grondig doorgenomen, en gepoetst, gestofzuigd, onder de stoelen, achter de bank, echt overal. Margrete had het doosje heel bewust en zorgvuldig een plek gegeven, achterin bij de ehbo etui. Daar had ik de leeslampjes uit gehaald die er ook gelegen hadden, dan zou ik het zeker gezien hebben. En Margrete had daar ook gekeken en gezien dat ik de lampjes daar al weggehaald had, dus waarschijnlijk dit bewuste doosje ook. En we hebben het beiden niet gezien bij het inladen van de Kangoo. Definitief zoek!
Het ging natuurlijk niet om het kartonnen doosje zelf, maar om wat er in zat. Bij de kerk in het dorpje van Birgit ’s voorouders hadden we daar een paar steentjes, bloempjes en wat aarde en twee witte veertjes meegenomen en in dat doosje gedaan om later aan Birgit als verbinding met haar voorouders te geven. Iets heel intiems en persoonlijks dus. Ja balen dat dit zoek is!
’s Nachts waren we beiden even wakker en ik stelde voor Odilia te raadplegen of zij er meer van wist, zat er hier iets achter, speelde er meer, kan niet zo maar verdwijnen!
Odlilia: Fijn dat je ernaar vraagt want ja, dit doosje ligt nog in de andere auto maar jullie hebben het niet over het hoofd gezien, het is voor jullie onzichtbaar gemaakt; zelfs als jullie alsnog naar die auto zouden gaan om te zoeken zouden jullie het niet vinden. Wat er speelt is het volgende: haar voorouders waren zeer ontroerd door jullie komst en betrokkenheid, het zingen van jullie en de boodschap die jullie daarmee namens Birgit hebben overgebracht. Maar het zijn niet jullie voorouders, het zijn de voorouders van Birgit, en naast de dankbaarheid en ontroering hebben ze ook het pijnlijk gemis aan Birgit’s eigen betrokkenheid en inspanning daarin gemist, en wat jullie als eigen idee met dat doosje hebben willen meegeven werd niet als passend gevoeld door haar voorouders.
Daar zou Birgit zelf nog iets in kunnen doen, bedoel je? Zo zou je het kunnen zeggen, ja. En ik ben er blij om dat jullie dit nu weten, want Margrete had het idee dat het door haar hersenbeschadiging kwam dat zij het niet gezien heeft, zoals dat wel eens vaker gebeurt, maar daar heeft het dus niets mee te maken, dit is heel bewust zo gewild en uitgevoerd. Ik hoop dat jullie nu rustig verder kunnen slapen. Tot later.
We hadden afgesproken dat we ’s ochtends voor de auto zouden zingen, kon mooi op deze stille plek. De reiswezens: Het autowezen wil wat zeggen. Oké, vertel maar. (nogal verlegen, heel wat terughoudender dan de reiswezens!): Ik ben er weer, en ik ben heel blij dat we weer rijden, en dat we verder reizen, ik ben heel blij met jullie en ook met de reiswezens. En mag ik jullie wat vragen? Ga je gang. Ik heb nooit contact met Odilia, maar ik besef dat ze heel veel voor me gedaan heeft, willen jullie aan haar doorgeven dat ik haar heel dankbaar ben? Doen we graag. Fijn.
Odilia’s reactie hierop, wat later: Graag gedaan!
De reiswezens: Wij zijn ook heel blij met de auto, ons licht was in de andere auto dof geworden, is nu weer glanzend!
In Templin even boodschappen doen; vlakbij het centrum ligt er een meer, groot genoeg voor wat zeilbootjes; op de parkeerplaats zagen we mensen lopen met zwemkleding onder de arm. Wij dus lekker ons opfrissen met een duik in het meer. “Jongens, gaan jullie mee zwemmen?” Nee, wij hebben onze zwembroekjes niet bij ons, wij gaan uit eten. Naast onze zwemplek is een goed bezocht restaurant; wij genoten na onze zwempartij van een picknick op het grasveld in de late middagzon. Jullie hebben wat gemist, lekker ijs en heel veel soorten taart, een echte feestmaaltijd!
Onze jongens vertonen al aardig wat mensentrekjes!
En wat te denken van het volgende?
’s Middags hadden Margrete en ik even bonje bij een grote afgebroken eikentak over het pad. Proberen er omheen te rijden of verder maar lopen? ’t Werd lopen, Margete’s keus. ’s Avonds de reiswezens: Gaan jullie nog ruzie maken? Ik: Dat moet je aan haar vragen! En als zij geen ruzie meer gaat maken, en we vragen het aan jou? Nee, ik ga geen ruzie maken! Dan weten we dat er geen ruzie meer komt! Da’s een goeie hè! Nee, een heel verkeerde! Wij gaan nu weer verder, dag!
Weer een overnachting bij een sportveld, nu ook met speeltuin erbij. Ietwat merkwaardig, tuinen van huizen aan de ene kant, verderop zelfs hele woonblokken, en voorbij de hoek moestuinhuisjes vlakbij de rivier met heel veel bootjes. Prima slaapplek, ’s nachts nog wel zwijnen gehoord (er heerst varkensziekte, elders werden we gewaarschuwd dat het gevaarlijk was zo maar in het vrije veld te overnachten, vanwege die varkenspest en omdat er op ze gejaagd zou worden). Nu begrepen we ook waarom er rondom het gehele voetbalveld draad was gespannen, dus niet om de bal tegen te houden, wat al zo onwaarschijnlijk aandeed.
’s Avonds Odilia: Wat een publiek, de auto zit helemaal afgeladen! Ja, de jongens hadden flink wat wezens weten te vinden om Odilia’s betoverende licht te komen bewonderen! Wat voor soort wezens dan wel? Boomwezens, het veldwezen, tuinwezens, bootwezens, huisgeesten en sfeerwezens, soms wel meerdere uit één huis. Kunnen die hun huis dan zo maar verlaten? Er zijn er altijd nog wel die achterblijven.
De volgende ochtend, de jongens: Wat een geweldige nacht, zoveel mensen en kinderen, zoveel reiswezens en andere wezens; er was ook een soort Dicky (persoonlijk hulpwezen) bij een jonge vrouw die het moeilijk had. Eindelijk een natuurwezen die het begreep toen we vertelden dat wij getrouwd zijn; hij vroeg nog wel hoe we dat voor elkaar hadden gekregen, dat kon hij zich niet zo goed voorstellen, maar wat getrouwd was wist ie wel, leuk hè?
Zo maar uit het niets hoort Margrete: Findling! Ja, onze eerstvolgende bestemming zijn twee zwerfkeien, slechts een paar kilometer verderop, blijkbaar ongeduldig (of de deva?) Ter plaatse aangekomen konden we er maar één vinden; Odilia meldde dat ze te horen heeft gekregen dat er onlangs één is weggehaald. Heel jammer, we zijn te laat, anders had Odilia haar invloed wel kunnen aanwenden om de dader op andere gedachten te brengen, of ‘m rugklachten te bezorgen en er zodoende van af te zien, want zo werkt Odilia’s invloed. (Op het weer heeft ze geen invloed, heeft ze wel eens laten weten)
Zondag 15, alweer zulk heet en drukkend weer, we beginnen vermoeidheidsklachten te ervaren, we “zitten vol”. We besluiten dat dit onze laatste week wordt, en misschien maken we ‘m niet eens vol.
We volgen de brede strook langs de Poolse grens zuidwaarts, komen maandag tot vlakbij ten oosten van Berlijn (Land Brandenburg). Misschien nog een vak zuidwaarts op de kaart, maar de snelweg vanuit Berlijn lonkt ook! Komend weekend thuis?? Maar nu eerst nog even verder.
En wellicht dus is dit onze laatste reisbrief van deze reis. Onze volgende reis staat gepland voor november, als de heren politici en mw Kaag het toelaten.
Kennismaken met Natuurwezens