Datum van dit schrijven is mei 2021. Nu pas ontdekken wij dat we over dit belangrijke helingsritueel aan de Grebbelinie in Rhenen op 18 mei 2015 geen verslag hebben gepubliceerd; dit komt doordat we in die tijd nog niet met onze website waren begonnen, en later weliswaar enkele van activiteiten achteraf gepubliceerd hebben, maar deze daarbij over het hoofd hebben gezien.
Als eerste plaats ik twee kopieën van correspondentie die toen heeft plaats gevonden over dit onderwerp, er vlak voorafgaand. Deze twee stukken schetsen een behoorlijk beeld van onze plannen en intenties toen, en voor nu wil ik ermee volstaan met te vermelden dat de uitvoering aardig overeenkomstig die plannen van toen zijn uitgevoerd; tekst 1 van Ingrid & tekst 2 ons eigen rondschrijven aan de deelnemers, waarin een uitgebreide uitleg staat van onze werkwijze.
Op een later tijdstip, minstens een jaar later, maar wellicht wel twee, zijn we met z’n tweeën nog eens terug gegaan naar deze plek om het helingsritueel van toen te bekrachtigen. Terwijl we daar op het veld rondliepen voelde Margrete dat ze “aangesproken” werd. Het bleek de dolende ziel te zien van een jonge, daar bij de Duitse inval omgekomen soldaat. We maakten ‘m allereerst duidelijk dat hij overleden was en met zijn ziel nu al ruim zeventig jaar ronddolend in een tussengebied was, niet meer tussen de levenden maar ook niet echt overgegaan naar de geestelijke lichtwereld, en dat zijn familie inmiddels ook wel overleden zou zijn en hij die in de lichtwereld zou kunnen terugvinden.. Maar hij had daarbij een probleem: Hij had zich vrijwillig voor de armee aangemeld, maar was nog te jong om toegelaten te worden en had zich uitgegeven voor zijn oudere broer, zeer tegen de zin van zijn ouders in ook. Toen pas begrepen wij dat we met een Duitse soldaat te doen hadden, we hadden eerst verondersteld dat hij Nederlands was. We hebben ‘m gerustgesteld: maakt nu echt niets meer uit, de verhoudingen tussen Nederland en Duitsland zijn tegenwoordig heel vriendschappelijk, er is absoluut geen sprake van haat meer. Maar wat is zijn probleem? Hij was bang in de lichtwereld zijn ouders weer tegen te komen en die zouden wel heel kwaad op hem zijn dat hij tegen hun zin in het leger was ingegaan. Wij overtuigden hem ervan dat zijn ongehoorzaamheid en hun kwaadheid van toen onderhand wel voorbij zouden zijn en ingeruild voor ongerustheid over zijn zielenwelzijn en blij te weten dat hij daarbij dan ook eindelijk zijn plaats kon innemen, beter dan hier rond te hangen en voor zijn familie onvindbaar te blijven. We raadden ‘m aan rond te kijken of hij ergens licht kon waarnemen. Hij begon iets vaags te ontwaren en even later zei hij zacht: mijn vader! Daarna bleef het stil. We namen nog wel een heel sterk gevoel van ontroering waar.