Zelf ben ik uit eigen wil uit Duitsland naar Nederland verhuisd. En ook mijn nichtje naar Zweden. Maar onze ouders moesten door de oorlog gedwongen huis en erf achterlaten. Als boer je land opgeven. Zij hebben de oorlog overleefd, hun thuis is Pools grondgebied geworden. Ze hebben in de vreemde een nieuw leven opgebouwd en zijn in de vreemde begraven.
Ik voel dat het zwaar geweest moet zijn voor hen en wend me op mijn opa’s verjaardag aan Ferry en Margrete. Wat is hier gepast: een systeemopstelling, een voorouder ritueel? Zij stellen een opstelling van het voorouderveld voor.
Op het grote kleed is plek voor mij en mijn voorouders van zeven generaties terug.
Op mijn uitnodiging zijn we er met 255 zielen, voor zover die aanwezig wensen te zijn. Zichtbaar wordt hun aanwezigheid gemaakt door stenen en poppen, die mijn helpers als representanten op de aangevoelde plekken neerleggen en neerzetten.
Ik voel hun enorme betrokkenheid en de helpers lichten een en ander toe in de plaats van enkelen van mijn voorouders. Ik bied met kaarsjes licht in het veld aan en vraag iemand om representant te staan voor mijn jarige opa. Het idee om hem in het Duits toe te zingen neem ik graag waar.
Viel Glück und viel Segen auf all deinen Wegen!
Gesundheid und Frohsinn sei auch mit dabei!
Als alles gezegd en gedaan is, ga ik op mijn plek voor hen staan en draai me om, zodat ik hen achter mij kan voelen. Hun steun. Om me te helpen herinneren dat die er altijd is. Van zo velen, uit wiens leven het mijne voortvloeit.
Ik heb het gevoel iets voor hen, iets voor ons te hebben gedaan door aandacht aan hun leed te schenken. En ga er nog een lied over maken.
Dank aan Ferry, Margrete en alle helpers.
Lieve groet,
Birgit Karreman